Mijn eerste herinnering is een lange rij vrachtauto's. We woonden toen aan de Hoofdstraat in het "oude postkantoor". Dat is het huis op de hoek van de Prinsenkamp en de Hoofdstraat. Dit is een dubbel huis. Aan de linker kant was het postkantoor (de grote brievenbus zit er nog in). Waarschijnlijk waren dat de Canadese vrachtwagens die voor de brug moesten wachten. De Tonnendijkbrug was immers opgeblazen!  Verder herinner ik me een hek aan de kant waar de familie Leusink woonde (het huis is verdwenen, daar is de weg nu.

Mijn volgende herinnering is niet zo duidelijk... We waren naar de Hammerweg verhuisd, een klein huisje achter Dubbink (nu van der Vinne).  Ik herinner me het huis...de kleine kamer, de kachel, de meubels.... de keuken en de wc buiten naast de dikke eikenboom. Mijn moet deed de was in de schuur op een klein kacheltje, ze noemde het een duveltie.... Ik herinner me de warme zomer van 1947. Vroeg op.... In die zomer, ik was toen ruim 3 jaar, is mijn vader overleden. Ik herinner me daar niets van.... Raar, wel de zomer maar niet de ingrijpende gebeurtenis. Herinneringen zijn onnavolgbaar. Ik ben al heel lang aan zoeken naar een herinnering, maar ik vind die niet. Het moet ingrijpend zijn geweest want mijn vader was al een hele tijd ziek thuis, dus altijd aanwezig.

Ik herinner me de onweersbuien van die zomer. Vrouw Dubbink klopte dan op het raam en we moesten daar naar toe. Vrouw Dubbink was heel bang voor onweer.  Zij verschool zich onder de trap, mijn moeder stond halverwege de trap en de keuken, ik waarschijnlijk ook en Dieks Dubbink zat in zijn stoel, trommelde met zijn vingers op de leuning en mikte regelmatig zijn pruimtabak in een blikje met zaagsel. Het geldkistje stond op tafel.